Vrijdag 25 september t/m maandag 28 september 2026
Er zijn van die weekenden waarvan je vooraf denkt: dat wordt gezellig. En er zijn weekenden waarvan je achteraf denkt: hoe hebben we dit ooit weer voor elkaar gekregen? Onze Wadd(en)zeiltocht viel duidelijk in die tweede categorie.
Het plan was eigenlijk heel eenvoudig: vier dagen met de Larus over de Waddenzee. Een beetje zeilen, lekker uitwaaien, gezellig samen zijn, goed eten en vooral even helemaal weg van de dagelijkse beslommeringen. Dat klinkt simpel. En dat was het ook. Nou ja… grotendeels.
Vrijdag – Harlingen
Vrijdag verzamelden we ons in de haven van Harlingen. De Larus lag al keurig op ons te wachten. Een prachtige historische Oostzeetjalk uit 1893, 25 meter lang en met maar liefst 260 m² zeiloppervlak. Een schip met karakter dus. En dat karakter zouden we de komende dagen ook wel leren kennen.
De eerste uitdaging was natuurlijk het inschepen. Tassen werden aan boord gebracht, hutten verdeeld en iedereen probeerde een plekje te vinden voor zijn bagage. Op papier zijn de hutten prima, maar zodra iedereen zijn weekendtas, jas, schoenen en andere noodzakelijke spullen binnen heeft gelegd, blijken ze toch ineens een stuk kleiner. Uiteindelijk vond iedereen zijn plek en kon het weekend echt beginnen.
En alsof het weekend nog niet feestelijk genoeg was, was Annie vrijdag ook nog jarig! Een verjaardag vieren in de haven van Harlingen, aan boord van een historisch zeilschip, is natuurlijk een mooie manier om aan een weekend te beginnen. Er werd gegeten, gelachen en alvast vooruitgekeken naar de komende dagen.
Ook Jo had zijn eigen planning voor het weekend al snel duidelijk. Naast het zeilen en de gezelligheid was voor hem één ding minstens zo belangrijk: de bierlogistiek. Regelmatig kwam dan ook de vraag voorbij of er misschien nog een extra biertje geregeld kon worden. Maar Jo bleek daarnaast ook bijzonder goed te kunnen plannen, want zowel zaterdag als zondag lag hij als één van de eersten in zijn stapelbed. Eerst nog een extra biertje en daarna als een speer naar bed. Efficiëntie noemen we dat.
Zaterdag – op naar Terschelling
Zaterdagochtend was het tijd voor het echte werk. De trossen los, de zeilen omhoog en daar mochten wij natuurlijk actief bij helpen. Er werd aan touwen getrokken, aanwijzingen gegeven en iedereen deed enorm zijn best om eruit te zien alsof hij of zij al jaren op historische zeilschepen rondzwierf. Soms ging dat heel overtuigend, soms werd er toch even voorzichtig gevraagd: “Welk touw moet ik nu eigenlijk hebben?”
Maar uiteindelijk stonden de zeilen en zette de Larus koers richting Terschelling. En zodra de motor uitging en de wind het schip voortduwde, merkte je waarom zeilen op de Wadden zo bijzonder is. Het geluid van het water, de wind in de zeilen en de enorme ruimte om je heen. Geen files, geen agenda’s en geen haast. Alleen water, wind en gezelligheid.
Natuurlijk moest er tijdens zo’n dag ook goed voor de bemanning worden gezorgd. Gelukkig had Bart zich ontfermd over de catering en had hij een heerlijke pan soep gemaakt. En dat bleek een schot in de roos. Na al dat zware zeilwerk smaakte de soep geweldig. De kommen werden gevuld en daarna nog een keer gevuld. Uiteindelijk keek iedereen verwachtingsvol naar de pan, want er zat nog een klein beetje in. Het probleem was alleen dat er meer liefhebbers waren dan soep. Bart had duidelijk één ding onderschat: hoeveel honger een groep zeilers kan hebben. De soep was in ieder geval een groot succes.
Aan het einde van de dag bereikten we Terschelling. Tijd om van boord te gaan, de benen te strekken en het eiland te verkennen. Natuurlijk werd er ook lekker gegeten en gezellig nagepraat over de eerste zeildag. De verhalen werden langzaam wat mooier en de zeilprestaties steeds indrukwekkender. Zo gaat dat nu eenmaal na een gezellige dag op het water.
En terwijl een deel van de groep nog gezellig aan het napraten was, had Jo zijn eigen avondprogramma alweer gepland. Na nog een extra biertje was het voor hem duidelijk: stapelbedtijd! Hij was zaterdag dan ook één van de eersten die zijn bed opzocht. Waarschijnlijk verstandig, want de volgende dag moest er alweer gezeild worden.
Zondag – van Terschelling naar Vlieland
Zondagmorgen kwam iedereen langzaam weer op gang. Ontbijt, koffie en vervolgens de vraag: “Gaan we?” Jazeker, want vandaag stond de tocht van Terschelling naar Vlieland op het programma.
De zeilen werden opnieuw gehesen en inmiddels begonnen we aardig door te krijgen hoe het allemaal werkte. Althans, dat dachten we zelf. De bemanning hield gelukkig een oogje in het zeil en zorgde ervoor dat onze carrière als amateur-zeilers niet volledig ontspoorde.
De tocht naar Vlieland was opnieuw prachtig. Wind, water, zandplaten en de eindeloze horizon. Af en toe werd er iets gespot in het water. Een vogel, een zeehond of iets waarvan iemand heel zeker wist dat het een zeehond was. Of dat werkelijk zo was, bleef soms wat onduidelijk, maar dat mocht de pret niet drukken.
Op Vlieland gebeurde vervolgens iets wat waarschijnlijk nog jaren onderdeel zal blijven van de geschiedenis van deze zeiltocht: Diana plukte een olijf. Ja, een olijf. Op Vlieland. Terwijl de rest van de groep vooral bezig was met wandelen, drinken en eten, besloot Diana blijkbaar dat er geoogst moest worden. Met grote zorg werd de olijf geplukt. Of de boom daar daadwerkelijk hoorde te staan en of het wel echt een olijf was die daar groeide, laten we voor het gemak maar even buiten beschouwing. Feit is: Diana heeft er één geplukt en daarmee is de olijvenoogst van Vlieland 2026 officieel begonnen.
Ook deze avond werd er natuurlijk weer gezellig gegeten en nagepraat. De belevenissen van de afgelopen dagen werden nog eens uitgebreid besproken. De wind was achteraf natuurlijk sterker geweest, de golven hoger en iedereen had uiteraard een belangrijke bijdrage geleverd aan het hijsen van de zeilen. De waarheid wordt tijdens zo’n weekend niet veranderd, maar soms wel een klein beetje mooier gemaakt.
En ja hoor, ook zondag herhaalde Jo zijn succesvolle avondritueel. Eerst nog graag een extra biertje en daarna toch maar weer als één van de eersten het stapelbed in. Twee dagen achter elkaar. Daar kun je alleen maar respect voor hebben. Het is een vorm van discipline waar wij allemaal nog iets van kunnen leren.
Maandag – terug naar Harlingen
En toen was het alweer maandag. De laatste ochtend aan boord. Nog één keer ontbijten, nog één keer koffie op het dek en nog één keer genieten van de Waddenzee. De Larus zette koers van Vlieland terug naar Harlingen. Langzaam kwam het einde van het weekend in zicht.
De tassen werden weer ingepakt. Althans, er werd een poging gedaan. Op de heenweg paste alles blijkbaar nog prima in de bagage, maar op de terugweg leek alles ineens gegroeid. Waarschijnlijk hadden we onderweg te veel herinneringen verzameld.
Rond vier uur voeren we de haven van Harlingen weer binnen. De zeilen werden gestreken, de trossen vastgemaakt en daarmee kwam er een einde aan vier prachtige dagen.
Vier dagen Harlingen – Terschelling – Vlieland – Harlingen. Vier dagen wind, water, zeilen en vooral heel veel gezelligheid. Een verjaardag van Annie, heerlijke soep van Bart, een mysterieuze olijf van Diana en een Jo die graag nog een extra biertje wilde, maar vervolgens zowel zaterdag als zondag als één van de eersten in zijn stapelbed lag.
Iedereen had zijn eigen bijdrage aan het weekend. De één trok aan de touwen, de ander maakte soep, iemand plukte een olijf en Jo hield de bierlogistiek nauwlettend in de gaten. Samen maakten we er een fantastisch weekend van.
De Larus heeft ons vier dagen lang meegenomen over het Wad en ons uiteindelijk weer veilig teruggebracht naar Harlingen. We stapten vrijdag aan boord als een groep deelnemers aan een zeilweekend en stapten maandag weer van boord met een hoofd vol verhalen.
En misschien is dat wel de mooiste conclusie van allemaal: we hebben niet alleen gezeild, we hebben vooral ontzettend veel gelachen.
Dus als iemand straks vraagt hoe het was?
Dan zeggen we gewoon:
“Wind in de zeilen, soep van Bart, bier voor Jo, een olijf van Diana, een verjaardag van Annie… en verder vooral heel veel gezelligheid!”
